Αντιμεταρρύθμιση τώρα ή το αίμα νερό δε γίνεται
Πριν από λίγες ημέρες έπεσε σχεδόν αθόρυβα ένα κεφάλι του πολυκέφαλου τέρατος που λέγεται ελληνικό κράτος. Το κύκλωμα του φάρμακου. Αν εξαιρέσεις τους άμεσα ενδιαφερόμενους, κανείς δεν βρέθηκε να το κλάψει. Δυο χρόνια τώρα ο υπουργός πάλεψε σκληρά να το σώσει, αλλά δεν τα κατάφερε. Η τρόικα τους έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό. Ή βάζετε μπροστά τις αλλαγές ή σας τραβάμε την πρίζα και πάπαλα. Και μετά κάντε καλά με αγανακτισμένους, αναρχικούς, Συριζαίους, ακροδεξιούς, τηλεορατζήδες και εκδότες. Κάντε καλά με τον όχλο. Δεν θα προλάβετε ούτε να σκεφτείτε το ελικόπτερο. Ποιοι θα σας προστατεύσουν, μήπως αυτοί που είδαν μισθούς και επιδόματα επικίνδυνης εργασίας να περικόπτονται;
Και έτσι αναγκάστηκαν να σκοτώσουν ένα παιδί τους, ένα ολόκληρο σύστημα που έχτισαν με τα χεράκια τους. Όχι πως θα πεθάνει για πάντα. Ήδη φαντάζομαι ότι θα βρίσκεται σε εξέλιξη το plan Β. Γιατί είναι πολλά τα εκατομμύρια για να τους γλιτώσουν με ένα εφαρμοστικό νόμο. Και στην Παιδεία έχουμε καινούργιο και ισχυρό πολιτικά νόμο. Μήπως εφαρμόζεται; Εκεί τα λεφτά είναι πολύ λιγότερα, αλλά γλυκιές είναι και η εξουσία και η τεμπελιά.
Φαρμακευτικές εταιρίες, φαρμακαποθήκες, εγχώριοι και αλλοδαποί dealers, διοικήσεις νοσοκομείων, γιατροί, φαρμακοποιοί σαν μια αλεστική μηχανή ξεκοκάλιζαν χρόνια τώρα το δημόσιο χρήμα με νόμιμους και παράνομους τρόπους, πάντα στο όνομα της δημόσιας υγείας. Από κάτω ένας λαός απαίδευτων πολιτών ζητούσε περισσότερα και ακριβότερα φάρμακα μήπως και κατακτήσει την αιωνιότητα με το πολύ και το καλό. Κανένας δεν μας είπε ποτέ στο παρελθόν ότι αυτή η κατευθυνόμενη υγειονομικού χαρακτήρα σπατάλη είναι μια από τις βασικές αιτίες που γονάτισαν τα ασφαλιστικά ταμεία. Είναι μια αιτία που η πρωτοβάθμια υγεία έχει τα χάλια της, που ακόμα πολλά δημόσια νοσοκομεία μας θυμίζουν, σε ώρες αιχμής, στρατιωτικά χειρουργεία στο μέτωπο, εν καιρώ πολέμου. ¨Ολοι έτρωγαν, αναλογικά με το πόστο τους, με χρυσά κουτάλια, οι πολίτες κοιμόντουσαν ήσυχοι, το δημόσιο χρήμα πήγαινε σε ιδιωτικές τσέπες και οι κυβερνήσεις ζητούσαν δανεικά.
Οι υπουργοί σήμερα καμώνονται τους μεταρρυθμιστές, γιατί με την τροϊκανή λεπίδα στο λαιμό, αναγκάζονται να κάνουν τις ελάχιστες μεταρρυθμίσεις. Οι ίδιοι, αύριο ως αντιπολίτευση θα ξιφουλκήσουν και πάλι υπέρ της επαναφοράς των πραγμάτων στην αρχική τους κατάσταση. Στην κατάσταση που αυτοί με τόσο κόπο εγκατέστησαν και αναγκάστηκαν από τους βάρβαρους να την προδώσουν.
Είναι η κατάσταση που αποκαλείται στα ελληνικά, κοινωνικό κράτος (για λίγους).
Η άμεση εφαρμογή του νέου μνημονίου φυσικά και χαροποιεί την σταλινική Αριστερά γιατί της δίνει λαβή για να διαμαρτύρεται και να σαλπίζει τη «σοσιαλιστική επανάσταση». Κρυμμένη πίσω από τις επώδυνες οριζόντιες μειώσεις των μισθών των outsiders, την οικονομική ύφεση και την αναπόφευκτη λιτότητα πασχίζει να ροκανίσει το ευρωπαϊκό μέλλον της χώρας, να την αποκόψει από τον δυτικό κόσμο, ελπίζοντας ότι έτσι θα μπορέσει να την ξεκοκαλίσει μαζί με το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα. Αλλά και πέρα από τις απώτερες επιδιώξεις, η αύξηση των εκλογικών της ποσοστών της και μόνο είναι μια προσφορά του μνημονίου στους πολέμιούς του.
Γεννάται όμως και ένα νέο αντιμνημονιακό μέτωπο. Είναι διαπαραταξιακό, ακουμπάει την εναλλακτική και δημοκρατική αριστερά με ανταύγειες από παλιό καλό εκσυγχρονιστικό ΠαΣόκ. Εμφανίστηκε με το προς υπογραφή κείμενο «για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας» και συνεχίζει με τα άρθρα του Σωτήρη Βαλντέν, «Η άλλη Ευρώπη ενεργοποιείται» και «Μεταρρυθμιστικό μέτωπο». Φυσικά έπεται και συνέχεια. Στόχος του άτυπου νέου μετώπου, ποιος άλλος, η μεταρρύθμιση. Βασικά επιχειρήματα;
«Μεταρρυθμιστές είναι και οι νεοφιλελεύθεροι με τη γνωστή κοινωνική τους αναλγησία. Μεταρρυθμιστές είναι και όσοι πλέκουν το εγκώμιο των μνημονίων της τρόικας. «Μεταρρυθμιστές» δηλώνουν και διάφοροι κυβερνώντες που αφού μας έφεραν ως εδώ, αφού μας γέμισαν και μας γεμίζουν ψέματα επί χρόνια, τώρα επικαλούνται τη «γλώσσα της αλήθειας» και την υπευθυνότητα για να επανεκλεγούν.» Ή «Η ψευδώνυμη χρήση της έννοιας της «μεταρρύθμισης» είναι ενδεικτική για την αδυναμία υπέρβασης της κρίσης. Και αυτοί ακόμη που ήλπιζαν ότι η κρίση θα αποτελούσε ευκαιρία εξυγίανσης και τολμηρής θεσμικής ανανέωσης αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι επιβαλλόμενες «μεταρρυθμίσεις» διαλύουν την κοινωνία». Δηλαδή το ξήλωμα του φαρμακευτικού κυκλώματος ή το ξήλωμα της διαπλοκής και της συναλλαγής στα πανεπιστήμια. Αυτά εννοούν;
Εδώ δεν έχουμε τυφλή ακροαριστερή πολεμική του στυλ «έξω οι αλήτες οι μεταρρυθμιστές» που φωνάζουν τα ΕΕΑΚ στα πανεπιστήμια. Αντίθετα είναι η βολή κατά των μεταρρυθμίσεων εκ των έσω. Είναι η υπεράσπιση του μεταπολιτευτικού κράτους της δημοκρατίας των κολλητών, των συντεχνιών και των δανεικών. Το νέο μέτωπο δεν υπερασπίζεται καμιά αλλαγή, αντίθετα εκμεταλλεύεται τη λαϊκή δυσφορία της κρίσης χρέους για να καταγγείλει συλλήβδην τις μεταρρυθμίσεις. Να καταγγείλει την ανατροπή αυτών των πολιτικών που έφεραν την τρόικα και τα μέτρα. Προσπαθεί να τις ενοχοποιήσει δείχνοντας τους άθλιους που σήμερα τις υλοποιούν υπό την απειλή των δανειστών. Αποφεύγει να προτείνει τη δική του θετική έξοδο από την κρίση με ρεαλιστικά και άμεσα εφαρμόσιμα μέτρα. Τα περίφημα ισοδύναμα και αντίρροπα ακόμα αναμένονται. Βρίσκει ευκαιρία για συμμαχίες με ευρωπαϊκά αριστερά εθνικιστικά κόμματα που αρνούνται τη βοήθεια προς την Ελλάδα στο όνομα δήθεν της λαϊκής αλληλεγγύης.
Όλη η προσπάθεια γίνεται για να μην πειραχθεί η ταμπακέρα, το κράτος που ζέστανε και ανάθρεψε όλους στην πνιγηρή αγκαλιά του. Αν κρίνω όμως από τις συζητήσεις και τις διεργασίες εντός των οικείων πολιτικών σχηματισμών, την σχετική αρθρογραφία στην Αυγή, αλλά και τη δραστηριότητα στο fb, το νέο μέτωπο έχει και άλλη στόχευση. Όπως λέει και ο Μάνος Ματσαγγάνης:
Εάν, αντίθετα, σε κάτι φαίνεται να συμβάλλει η καταγγελία του αριστερού μεταρρυθμισμού (και των εκπροσώπων του ως "προθύμων μνημονιακών") – ανεξαρτήτως ελπίζω των προθέσεων του Σωτήρη Βαλντέν – είναι η επαναπροσέγγιση σε "αντιμνημονιακή" βάση μέρους της ΔΗΜΑΡ και μέρους του ΣΥΡΙΖΑ, μαζί ίσως με κάποιους που στέκονται αναποφάσιστοι στον ενδιάμεσο χώρο.
Αναμένεται ως γνωστόν η συσπείρωση του ΠαΣόκ, με την ευκαιρία εκλογής της νέας ηγεσίας, αλλά και των βουλευτικών εκλογών. Η αριστερίστικη συμμαχία εντός του ΣΥΡΙΖΑ ως γνωστόν φυλλορροεί. Κάποιοι σκέφτονται τις αναγκαίες αμφίπλευρες μετατοπίσεις και αγκαλιές στον ευρύτερο χώρο της ανανεωτικής αλλά και εναλλακτικής Αριστεράς; Γιατί το αίμα νερό δεν γίνεται. Αναμένουμε.
από το μπλογκ Μη Μαδάς τη Μαργαρίτα
Σχόλια
Ευχαριστώ φίλοι και συνοδοιπόροι
Ευχαριστώ φίλοι και συνοδοιπόροι. Θα τα πούμε σύντομα
...
; )
Υποβολή νέου σχολίου