arguments.gr

Κανείς σοβαρός παρατηρητής δεν αμφιβάλλει ότι η πολιτική που μας επιβλήθηκε από την ΕΕ σε αντάλλαγμα της στήριξης της δημοσιονομικής σταθεροποίησης, είναι στην ουσία του ένα πρόγραμμα εκσυγχρονισμού της Ελληνικής οικονομίας και δημόσιας διοίκησης, για να αντιστοιχιστεί με τα μέσα λειτουργικά χαρακτηριστικά της Ευρώπης. Προφανώς, το συγκεκριμένο πρόγραμμα εκσυγχρονισμού έχει ορισμένα συντηρητικά ιδεολογικά χαρακτηριστικά, για τα οποία χωράει πολλή συζήτηση. Αλλά αυτό δεν είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του. Η βασική στόχευσή του είναι να μετακινήσει την ελληνική οικονομία, από τον λαϊκιστικό κρατισμό (σοβιετικό καπιταλισμό, το ονόμασαν ορισμένοι), σε μια σύγχρονη οικονομία της αγοράς.

Όταν ο Όργουελ απέδιδε την αντίληψη ότι «αυτός που ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον και αυτός που ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν» στον «Μεγάλο Αδελφό» και στον ολοκληρωτισμό του, το μυθιστόρημα του Μπόρχες «Πιερ Μενάρ, ο συγγραφέας του Δον Κιχώτη» είχε ήδη αρχίσει να εκκολάπτει μιαν ανάλογη αντίληψη, την οποία ανέπτυξε ο μεταμοντερνισμός. Η κρίσιμη διαφορά, είναι πως για το καθεστώς στο οποίο παρέπεμπε ο Οργουελ «το παρελθόν» ανακαθοριζόταν ώστε να δικαιώνει μια τυραννική εξουσία, ενώ για τους μεταμοντέρνους σε εξουσιαστή αναδεικνύεται ο κάθε αναγνώστης, ο οποίος ξαναγράφει στη συνείδησή του τα όσα παραθέτει το κείμενο, ανάλογα με τις κοσμοαντιλήψεις και τις επιδράσεις που έχει δεχθεί από άλλα διαβάσματά του, και γίνεται έτσι ο νέος συγγραφέας του ίδιου κειμένου.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που πίστευα πως οι πολίτες της Ελλάδος είχαν μετατραπεί σε «γενιά των ευρώ-σκέτο».Που σημαίνει ότι είχε φτάσει πλέον ο καιρός στον οποίο οι σύγχρονες αξίες του ανταγωνιστικού βίου και της καταναλωτικής επιβράβευσης είχαν σπρώξει έξω ακόμα και από το κοινωνικό περιθώριο κάποια παραδοσιακά χαρακτηριστικά τα οποία συγκροτούσαν κάτι σαν επαρχιώτικο κακέκτυπο του πυρήνα των πρώτων καπιταλιστικών αξιών: η γενιά των παππούδων που δούλευαν σκληρά, άφηναν τα παιδιά τους ξυπόλητα, τους έκτιζαν ένα σπίτι και ονειρεύονταν να σπουδάσουν ένα από αυτά (ενίοτε τα κατάφερναν), ήταν άνθρωποι της αποταμίευσης, της οικογένειας και μιας κάποιου είδους αξιοπρέπειας, μιας συγκροτημένης ηθικής, η οποία περιείχε πολλά περισσότερα από τη μονοδιάστατη ηθική τη

Βλέπω κάθε μέρα τα σύννεφα να πυκνώνουν. Δεν είναι μόνο τα σύννεφα της εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση και της τριτοκοσμοποίησης. Είναι και ο πολιτειακός φόβος. Ο νικητής των εκλογών, ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να ανεβάζει διαρκώς τους τόνους, να οξύνει την ένταση. Μιλώντας μάλιστα για «επιλεκτικές συναντήσεις» του Προέδρου της Δημοκρατίας, ουσιαστικά δημαγωγώντας άκαιρα και άσκοπα προετοιμάζει τη ρητορική της αποσταθεροποίησης της επόμενης μέρας. Είτε πρόκειται για την ελάχιστη πιθανότητα δημιουργίας μια οικουμενικής κυβέρνησης είτε για την επερχόμενη προεκλογική περίοδο, αναρωτιέμαι αν έχουν εκεί στην Κουμουνδούρου συνειδητοποιήσει την επικινδυνότητα της κατάστασης. Θεωρώ ότι η ψυχραιμία έχει χαθεί, ο ερασιτεχνισμός και η ανευθυνότητα θριαμβεύουν πάνω στο φόντο της καταστροφής της χώρας. Και φοβάμαι για την επόμενη μέρα. Δεν ξέρω ποιος λογικός νους σκέφτηκε τη στρατηγική αυτή.

Μια «κυβερνώσα» αντιμνημονιακή συμπαράταξη, είναι πολιτική ανοησία που δεν αντέχει σε σοβαρό σχολιασμό. Αντίστοιχα, η πρόταση περί «κυβέρνησης της αριστεράς», που τελευταία έχει γίνει της μόδας, είναι ένα ιδεολόγημα χωρίς πραγματική βάση. Είναι δυνατόν από την ανάμειξη ασύμβατων στοιχείων να προέλθει αποτελεσματική κυβέρνηση; Ο διαχωρισμός μεταξύ υποστηρικτών του μνημονίου και αντιμνημονιακών, ή μεταξύ αντιτιθέμενων σε εκχωρήσεις προς την Ευρώπη και ευρωπαϊστών, είναι υπαρκτός, αλλά η κύρια πολιτική διαχωριστική γραμμή χαράσσεται μεταξύ όσων δέχονται πλήρως τους κανόνες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και των υπολοίπων.

Ξεκινώ με την εξής ανάγνωση ενός συμβολισμού: Όταν ένα κόμμα λαμβάνοντας την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας προστρέχει, πρώτα απ’ όλους μάλιστα, σε γκρουπούσκουλα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, στους εργατοπατέρες και σε συγγενή εξωκοινοβουλευτικά κόμματα, δηλώνει εμμέσως ότι αμφισβητεί τις πολιτειακές διαδικασίες και κατ’ επέκταση το πολίτευμα. Εντολή σχηματισμού κυβέρνησης σημαίνει την προσπάθεια σχηματισμού μιας κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας 150 –ή έστω 120 βουλευτών με ψήφο ανοχής των υπολοίπων- για τη συγκρότηση μιας κυβέρνησης που θα χαίρει της εμπιστοσύνης της Βουλής.

Οι κοινωνίες και τα κράτη, σε αντίθεση με τα άτομα, δεν αυτοκτονούν διαμιάς. Ο θάνατός τους επέρχεται συνήθως βαθμιαία, μέσα από μια διαδικασία σταδιακής παρακμής. Κάτω από αυτό το πρίσμα, τα αποτελέσματα των προχθεσινών εκλογών δεν μας προκαλούν κατάπληξη, αν και οπωσδήποτε αφήνουν μια αφάνταστα πικρή γεύση.

Η σχεδόν απόλυτη κυριαρχία του πελατειακού κομματικού κράτους και η διαρκής κακοποίηση των θεσμών της ανοιχτής κοινωνίας αναπόφευκτα απαξίωσαν συνολικά το πολιτικό σύστημα, κάτι που τελικά αποτυπώθηκε στις πολιτικές ισορροπίες της κάλπης. Ακόμη χειρότερα, οι εξελίξεις δεν προδιαγράφονται θετικές.

Είμαστε υποχρεωμένοι να προσθέσουμε τη φωνή μας δίπλα σε όσους επισημαίνουν τους υπαρκτούς κινδύνους διολίσθησης της χώρας σε συνθήκες πλήρους οικονομικής κατάρρευσης, αποδιάρθρωσης του κοινωνικού ιστού και ανομίας, απομάκρυνσης από τον πυρήνα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.